Home   |   Beoordelingen   |   Nieuwsbrief   |   Facebook   |   Instagram   |   Cruise Blog   |   Contactinfo    
Bel met onze cruise adviseurs op  03 - 780.76.60     
 
Waarom Panamakanaal ?
Wereldwonder
80 km lang kanaal
3 grote sluizen
Staaltje van moderne techniek
Dwars door de Continentale Scheiding
Avontuur en modern mirakel in één
Uw Cruise Plus adviseur
   
Caroline
T:   03-780.76.13

Advies nodig ?
Extra informatie ?

Bel mij gerust op !

 
 
Panamakanaal
De tocht door het Panamakanaal duurt acht tot tien uur, maar gemiddeld passeren er dagelijks 36 tot 38 boten. Schepen worden 25 meter boven zeeniveau getild wanneer ze het kanaal passeren. Er is ongeveer 200 miljoen liter vers water nodig voor de doorsteek van elk schip. Kijk ook naar de mensen die bij het kanaal werkzaam zijn: er werken zo'n 9.500 mensen aan het Panamakanaal. Het Panamakanaal is een ruim 81 km lang kanaal door de landengte van Panama. Het verbindt de Atlantische Oceaan met de Grote Oceaan. Het kanaal is een belangrijke ader in het intercontinentale transport. Het voordeel van dit kanaal is dat men niet meer helemaal om Zuid-Amerika heen hoeft te varen, wat ongeveer een zestig dagen vaartijd scheelt. Het kanaal is tevens de scheiding van de Noord- en Zuid-Amerikaanse continenten. Staatkundig ligt Panama in Noord-Amerika (waartoe Centraal-Amerika behoort). In oktober 2006 heeft de bevolking van Panama tijdens een referendum in grote meerderheid gestemd vóór het verbreden van de sluizen van het Kanaal, om het geschikt te maken voor grote containerschepen.

Het Panamakanaal varieert in breedte tussen de 70 en 300 meter. De sluizen zijn 33,53 meter breed. Er kunnen schepen geschut worden met een maximale breedte van 32,3 meter. Schepen met deze omvang worden wel aangeduid als Panamax-schepen. Aan beide kanten van de sluis ligt een tandradspoor. 6 locomotieven (3 links en 3 rechts) trekken de boot door de achtereenvolgende sluizen en houden hem stabiel tijdens het vullen en ledigen van de sluis. Het bijzondere aan het Panamakanaal is dat het schip als het ware over de bergrug geheveld wordt. De Atlantische Oceaan en de Stille Oceaan zitten niet geheel op het zelfde niveau, maar het Gatun-meer in Panama is hoger dan beide (ca. 26 meter boven zeeniveau). Dat meer is dan ook het (zoetwater) reservoir dat de sluiscomplexen voedt. Vertrekkende van de Atlantische Oceaan en varende naar het westen ontmoet men eerst de 3 Gatun-sluizen. Vervolgens vaart men 42 km op het Gatun-meer en passeert de Gaillard-kloof, het smalste stuk van het kanaal. Via de Pedro Miguel-sluis, het Miraflores-meer en de 2 sluizen van Miraflores passeert men de haven van Balboa. Men vaart vervolgens onder de 'Americas'-brug die onderdeel uitmaakt van de Pan-Amerikaanse Snelweg en Noord- en Zuid-Amerika met elkaar verbindt, waarna men uitkomt in de Stille Oceaan. De totale tijd om door het kanaal te varen schommelt tussen de 8 en de 11 uren. Het Panamakanaal is de enige plek ter wereld waar de kapitein het gezag over zijn schip moet overdragen tijdens de passage.

Het Panamakanaal is een kortere weg - een van de grootste, meest ingenieuze en duurste kortere wegen die ooit zijn aangelegd - tussen de Atlantische en de Grote Oceaan. In 1513 bracht Vasco Nuñez de Balboa's ontdekking van de Pacific coast van Panama kooplieden en machtswellustelingen op het idee een route aan te leggen waardoor schepen voortaan vanuit de Atlantische Oceaan westwaarts naar de Grote Oceaan konden zeilen, zonder dat ze de zware 20.000 kilometer lange tocht rond de top van Zuid-Amerika hoefden te maken. Gedurende de twee daarop volgende eeuwen pleitten geleerden als Benjamin Franklin en de Duitse filosoof Goethe voor het aanleggen van een kanaal. Nadat Latijns-Amerika rond 1820 onafhankelijk was geworden van Spanje, gaf de revolutionaire held Simón Bolívar een groep ingenieurs opdracht om een mogelijke kanaalroute in kaart te brengen.
De Fransen waren de eersten die daadwerkelijk een kanaal probeerden aan te leggen. In de jaren tachtig van de negentiende eeuw voorzag de ondernemer Ferdinand de Lesseps La Grande Tranchée ('De Grote Geul') als een kanaal op zeeniveau zonder afdammingen, zoals hij dat eerder bij Suez had aangelegd. Maar twintig jaar later en een ontelbaar aantal aardverzakkingen en ziekten veroorzakende muggenplagen verder, gaven de Fransen het project door aan de Amerikaanse regering onder leiding van Theodore Roosevelt. Met behulp van een enorm leger aan arbeidskrachten slaagden de Amerikanen er in om obstakels als ziekten, de jungle en bergen te overwinnen. Zij zorgden voor een van de sterkste technologische staaltjes in de geschiedenis. Gedurende de laatste zeven jaar van hun project groeven ze bijna 165.000.000 m² aarde af, en ontwierpen en bouwden ze enkele van de grootste en meest complexe toestellen aller tijden om de sluizen van het kanaal te bedienen. In 1914 ging het kanaal open voor scheepvaartverkeer.

 

Foto Album  |  Beoordelingen  |  Wie is Wie ?  |  Contactinfo  |  Nieuwsbrief  |  Agenda  |  Scheepbezoeken  |  Cruise Blog |  You Tube |  Waardebon